คุณกำลังอ่าน ...
เริ่มต้นการเดินทาง 

"เอาละ...รถพร้อมเดินทางแล้ว น้ำมันเต็มถัง กระเป๋าขึ้นรถเรียบร้อย ทุกคนจะไปกันหรือยัง" ผมพูดขึ้นกับเพื่อนสมาชิกที่ร่วมเดินทางกันในทริปนี้

การเดินทางไปมุกดาหารครั้งนี้มีผู้ร่วมเดินทาง 5 คน คือผมเอง ปู ปลา อิ๋ว และแสตมป์ พาหนะการเดินทางครั้งนี้ก็คือรถยนต์ธรรมดาคันหนึ่ง อายุ12ปี แต่ความสามารถของมันช่างน่ามหัศจรรย์เสียจริง ซึ่งต่อจากนี้ผมขอเรียกมันว่า "น้องซี"

การเดินทางของพวกเราจริงๆแล้วเริ่มต้นที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งใจกลางเมือง แน่นอน พวกเราทุกคนยังเป็นนักศึกษาของสถาบันแห่งนี้ แต่ในปีสุดท้ายของพวกเรานี้ พวกเราได้แยกย้ายกันไปฝึกสอนตามโรงเรียนต่างๆ วันนี้เลยต้องนัดรวมตัวกันที่มหาวิทยาลัย ซึ่งเป็นที่ที่ทำให้พวกราสามารถมารวมตัวกันได้สะดวกที่สุด

ในที่สุด ทุกคนก็พร้อมที่จะออกเดินทาง ขณะนั้นเป็นเวลา 13.51 เรียกว่าทำเวลาได้ดีทีเดียว กับการเดินทางครั้งนี้ เพราะกรุงเทพฯ-มุกดาหารห่างกันประมาณ650กิโลเมตร ถ้าขับรถยิงยาวโดยไม่พักอะไรเลย ก็คงใช้เวลาประมาณ7-8ชั่วโมง แต่ครั้งนี้เดินทางกันหลายคน ผมจะขับรถตามใจตัวเองได้อย่างไร และเพื่อนๆอีก4คนก็เป็นผู้หญิง ผมจึงต้องตัดสินใจให้การเดินทางครั้งนี้เป็นเหมือนการไปเที่ยวธรรมดาๆ ที่สามารถแวะพักได้ตลอดทาง คาดว่าคงใช้เวลาประมาณ10ชั่วโมงก็เป็นได้

เมื่อทุกคนพร้อมแล้ว การเดินทางของพวกเราก็เริ่มต้นขึ้น ... เหมือนกับความสัมพันธ์ของผมกับเพื่อนคนหนึ่ง ที่เคยเริ่มต้นเมื่อ 5 ปีที่แล้ว... ครั้งแรกที่เราได้รู้จักกัน

*****************************

"เห้ยตี๋ พรุ่งนี้จะเจอกันกี่โมงดี" น้อยถามผมเมื่อพี่ประจำบ้านรับน้องปล่อยให้พวกเราแต่ละคนแยกย้ายไปพักผ่อน ก่อนจะมาทำกิจกรรมรับน้องของมหาวิทยาลัยในวันรุ่งขึ้น ซึ่งผมกับน้อยเป็นเพื่อนในเอกเดียวกันกลุ่มเดียวกันที่อยู่บ้าน 1 ด้วยกัน  ผมกับน้อยเลยเป็นเหมือนเพื่อนสนิทในบ้าน1นี้

จริงๆแล้วผมไม่ได้ชื่อตี๋หรอกนะ แต่เพราะลักษณะหน้าตา เพื่อนบางคน โดยเฉพาะน้อยจะเรียกผมว่า "ตี๋" ซึ่งหลังๆมาก็กลายเป็น "ตีบ" ไปในที่สุด และก็คงจะมีแต่น้อยคนเดียวที่เรียกผมว่า "ตีบ" แม้ผมจะไม่รู้ว่าจริงๆแล้วมันมีความหมายถึงอะไรรึเปล่าก็ตาม

"ก็เขานัดเรา6โมงเช้า มาเจอกันตี5ก็ได้ จะได้ไปกินข้าวเช้าก่อน" ผมตอบไป เราอยู่หอกันคนละหอ เนื่องจากต้องแยกหญิง-ชาย ดังนั้น จึงนัดกันที่หน้าหอที่จะไปกินข้าวที่โรงอาหารได้สะดวกที่สุด

จากนั้นทุกคนก็แยกย้ายกันไปตามหอของตัวเอง ผมขึ้นมาถึงห้องและก็เขียนจดหมายที่รุ่นพี่เขียนมาให้รุ่นน้องโดยใช้นามแฝง ให้รุ่นน้องหาเป็นตระกูล ก่อนจะหลับไปในที่สุด

 

นั่นคือ...เหตุการณ์แรกที่ผมจำได้ เกี่ยวกับเพื่อนคนนี้

แสดงความเห็น

กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ สมัครสมาชิก เพื่อแสดงความคิดเห็น.

##