คุณกำลังอ่าน ...
แวะครั้งที่1(โคราช) 

จากกรุงเทพเราขับรถมากันเรื่อยๆ จนถึงเขื่อนลำตะคองที่จังหวัดนครราชสีมา ขณะนั้นเป็นเวลา 16.40น.

เราตัดสินใจแวะพักกันเล็กน้อย เพื่อเป็นการผ่อนคลายและตกลงกันเรื่องข้าวเย็นด้วย

ก็ได้ข้อสรุปว่า จะเลยเข้าไปให้ถึงขอนแก่นแล้วค่อยหาอะไรทานกัน

แต่ไหนก็แวะพักกันแล้ว ก็ลงมายืดเส้นยืดสายกันหน่อย ถ่ายรูปกันประหนึ่งว่ามาเที่ยว

ก่อนจะขึ้นรถเดินทางต่อ มุ่งหน้าเข้าสู่ขอนแก่น ทำให้ผมเกิดนึกถึงเรื่องของผมกับน้อยขึ้นมาได้อีก 2 เรื่อง

***************

ทุกครั้งเวลาผมไปเที่ยวไหน มักจะมีคำจากเพื่อนๆเสมอว่า "อย่าลืมของฝากล่ะ"

แล้วการไปเที่ยวของผมก็จะกลายเป็นการตระเวนหาของฝากให้เพื่อนๆทั้งหลาย

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนในกลุ่ม เพื่อนเทค หรือเพื่อนที่พอสนิทกันบ้าง

แต่สำหรับน้อย ไม่ใช่เลย ทุกครั้งที่ไป น้อยจะบอกเสมอว่า แค่โปสการ์ดสวยๆก็พอ

ผมก็เคยแซวกลับไปเล่นๆ ว่า"ถ้าหาไม่ได้ เป็นรูปถ่ายแทนได้มั้ย"

น้อยก็ตอบกลับมาง่ายๆว่า "ได้ ขอให้สวยก็พอ"

ที่จริงผมไม่รู้หรอกว่าน้อยชอบสะสมโปสการ์ดหรือชอบดูรูปสวยๆ

แต่ทุกครั้งที่ไปเที่ยวแล้วเห็นบรรยากาศสวยๆ วิวดีๆ ทุกครั้งที่ผมหยิบกล้องขึ้นมากดชัตเตอร์

ผมจะนึกถึงคำพูดของน้อยเสมอ

*********

มีอยู่ครั้งหนึ่ง พวกเราทุกคน(รุ่นของเราทั้งเอกรวมกัน42คน)

ได้รับภาระให้ไปจัดกิจกรรมกับโรงเรียนบ้านป่าตะแบง ที่โคราชนี่แหละ

ภาระกิจหลักคือ การจัดกิจกรรมให้เด็กนักเรียน และบริจาคสิ่งของให้กับโรงเรียน ซึ่ง 1 ในนั้นคือโต๊ะปิงปอง 3 ตัว

นั่นทำให้ ผมต้องขับรถกระบะที่ข้างหลังตีเป็นตู้คอนเทนเนอร์ เพื่อแบกของบริจาค และอุปกรณ์จัดกิจกรรมไป

แต่วันที่ไปค่ายนี้ เพื่อนในกลุ่มส่วนใหญ่ติดภาระกิจ ไม่สามารถไปค่ายได้ ทั้งกลุ่มจึงเหลือแค่ผมกับน้อย

ผมกับน้อยจึงไปรถกระบะคันเดียวกัน โดยมีเพื่อนเทคอีกคนนั่งไปด้วย แค่นี้ก็เต็มรถแล้ว

การนั่งค่อนข้างจะลำบาก แต่น้อยก็ไม่ได้บ่น น้อยบอกว่า "เหลือกันอยู่ 2 คน เอ็งไปไหน ข้าไปนั่น"

สิ่งหนึ่งที่เพื่อนๆจำได้เกี่ยวกับน้อยก็คงจะเป็นสรรพนามเหล่านี้แหละ

"เอ็ง" กับ "ข้า" ฟังแล้วมันก็ตลกๆพอลึก แต่ก็บ่งบอกถึงบุคลิกของน้อยได้เป็นอย่างดี

ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า วันนี้จะไม่มีคนพูดสรรพนามแบบนี้ให้ผมฟังอีกต่อไปแล้ว

แสดงความเห็น

กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ สมัครสมาชิก เพื่อแสดงความคิดเห็น.

##