คุณกำลังอ่าน ...
การรอคอย ชั่วข้ามคืน 

หลังจากกินข้าวเย็น(ตอนประมาณ4-5ทุ่ม)ที่บ้านญาติของเพื่อนแล้ว

พวกเราก็ไปบ้านเพื่อนที่เป็นคนมุกดาหารเหมือนกัน

เราต้องนอนค้าง1คืน เพื่อที่พรุ่งนี้จะได้ออกเดินทาง แน่ละ เราคงไปหาน้อยคืนนี้ไม่ได้

ก็ตามฉบับบ้านต่างจังหวัดแหละครับ

ตกดึกเขาก็นอนกันหมดแล้ว

เพื่อนของเราพาพวกเราขึ้นไปที่ชั้น2 ด้านบนเป็นห้องนอน นอนรวมกันหมดเลย

สมาชิกคนอื่นหลับไปหมดแล้ว มีที่นอนและมุ้งสำหรับรอให้พวกเรามานอน

พวกเราก็เข้านอนตามที่ของตัวเอง (ที่ๆมันว่างอยู่)

ตลอดทั้งคืนผมนอนหลับๆตื่นๆ

ไม่ใช่ว่าเพราะไม่คุ้นสถานที่

แต่ภาพนี้เหมือนมันเคยอยู่ในความทรงจำของผมมาแล้วครั้งหนึ่ง

การที่ผมต้องนอน 1 คืน เพื่อที่จะเข้าไปหาน้อยในตอนเช้า

มันรู้สึกคุ้นเคยเหลือเกิน

************************************

พวกเราทั้งหมดมาถึงที่พักที่ขอนแก่น สมาชิกทั้ง6คน

ผม บี อิ๋ว ติ๊ก พี และแสตมป์ (เพื่อนอีกคนที่อยู่ที่นี่พามาส่งและกลับหอเขาไปแล้ว)

ที่พักคืนนี้ค่อนข้างดีเลยทีเดียว

เราวางแผนอะไรกันเยอะแยะ

โดยเฉพาะผมกับพี

ที่วางแผนจะออกไปเที่ยวกัน

แต่เราติดทำของขวัญให้น้อย

ที่อยู่จากเราไปไม่ไกล

บีเริ่มถ่ายวีดีโอจากเพื่อนๆในกลุ่ม

เราพูดกันทีละคน

"แกคงไม่รู้หรอกมั้ง แต่ตอนนี้เราอยู่ใกล้กันมากเลยนะ"

ผมจำประโยคนี้ได้แม่น

การมาเยี่ยมน้อยครั้งนี้พวกเราจะมาเซอร์ไพรส์น้อยด้วย

เรามาโดยไม่บอกน้อยเลย

มีเพื่อนน้อยที่รู้จักพวกเราช่วยเหลือ

หลังจากถ่ายวีดีโอเสร็จ พวกเราก็ตัดต่อวีดีโอเรียงตามลำดับ

ผมได้ดูอาจารย์และเพื่อนหลายๆคนพูดกับน้อยผ่านวีดีโอ

ผมเริ่มลังเลว่า ผมอยากจะให้น้อยเห็นภาพเหล่านี้หรือไม่

แต่ทุกคนก็ตั้งใจไว้แล้ว

พรุ่งนี้เราจะเดินทางไปที่โรงพยาบาล

แล้วเอาความคิดถึงของทุกๆคนที่มหาวิทยาลัยไปฝากน้อย

แต่คืนนี้ผมต้องหลับให้ได้

***************************

เหตุการณ์ที่มุกดาหารคืนนี้ และที่ขอนแก่นเมื่อ3เดือนก่อน

มันช่างคล้ายกันเสียจริง

คล้ายกันจน

ผมอยากให้มันเหมือนกันทุกอย่าง

ผมไม่อยากให้เกิดความแตกต่างเล็กๆนี้ขึ้นมาเลย

แสดงความเห็น

กรุณา เข้าสู่ระบบ หรือ สมัครสมาชิก เพื่อแสดงความคิดเห็น.

##